19/11/2015

portfolio de quatre sérigraphies de glen baxter

baxter-souscr-portfolio_600.jpg

 

Télécharger le bon de souscription au format pdf

04/06/2015

baxter, on en parle

baxter_agenda_5au11_6_15.jpg

Sam Steverlynck, Agenda #1477 du 5 au 11 juin 2015

22/05/2015

baxter, on en parle

Baxter_le_vif_20_15mai15.jpg

09/05/2015

glen baxter

Baxter_expo_mai15_aff.jpg

 On (pronom indéfini malhonnête) eut bien tort de croire que ces breneux bouviers de cow-boys étaient des êtres aussi frustes que malodorants, habiles au lasso certes, capables de mater un taureau écumant, de dompter un bronco hargneux ou de ficeler les pattes d’un veau affolé, mais  suffisamment bas de plafond pour que leur entendement s’avère à mille miles de l’accès à quelque illumination quelque peu transcendentale. On (pronom indéfini battant sa coulpe) le reconnaît avec humilité après en avoir appris davantage sur leurs goûts esthétiques, auxquels sont inextricablement liés des aversions tout autant injustifiées. On ne la leur fait pas aux gars de la prairie ! Ronald Reagan, qui joua jadis à l’être, lorsqu’il ne disputait pas la vedette avec un chimpanzé nommé Bonzo, n’a d’ailleurs pas craint d’affirmer qu’il n’y avait rien de meilleur pour un homme que d’être assis sur un cheval. S’il avait connu l’adresse avec laquelle l’un qui, debout sur la selle de sa monture, peut installer avec maestria aux cimaises des bichromies gigantesquement lourdes, et de sens et tout court, sans doute eût-il nuancé son propos. Et qu’aurait-il pensé, si seulement lui-même avait pu entraver quoi que ce soit à l’Art avec un grand A ou même à celui avec un petit, s’il avait vu un autre partager avec son fidèle canasson un goût immodéré pour les petits maîtres hollandais ? Non, les héros du Far West n’appréciaient pas seulement le whisky, le sirloin steak bleu ou les bagarres de saloon. Ils faisaient preuve d’un goût exquis, la preuve en étant qu’un gratin de tofu en guise de plat du jour avait le don de les agiter voire de les mécontenter à l’envi. À l’instar des tigres, ils ne manifestent guère d’intérêt pour le végétarisme, ce en quoi nous pouvons les comprendre.

À l’évidence, le Colonel Baxter n’ignore rien de tout cela, lui qui, à l’instar d’un boy-scout perspicace pourrait dégoter l’édition originale, au demeurant plutôt rare, d’Une histoire du crochet en Belgique (1827-1923) sournoisement dissimulée au sein d’une impressionnante collection d’ouvrages pornographiques. En sus, il s’est forgé au fil du temps une opinion toute personnelle sur le surréalisme, belge ou non, son caractère bien trempé l’incitant à la peaufiner sans cesse. Aussi, est-il infiniment regrettable que le vernissage de sa prochaine exposition dans la capitale risque fort d’être étrangement dépeuplé car l’Office national de Météorologie prédit pour ce jour-là la quasi disparition de Bruxelles sous un épais nuage de pellicules indésirables, rendant bien difficile l’accès au Salon d’Art. Mais comme on n’ignore pas que les horoscopes sont plus souvent exacts que les prévisions du temps, on fera mine de n’avoir rien entendu et nous nous y marcherons sans nul doute mutuellement sur les pieds en tentant désespérément d’apercevoir l’un ou l’autre de ses dessins décoiffants.

André Stas, R.

17/06/2008

glen baxter - presse 4

baxter_bulletin_a_b

the bulletin may 29 2008 

10/06/2008

glen baxter - presse 3

Brussel > Tekeningen van Glen Baxter                                                * * * *

Humor is een milde vorm van paniek

Le Salon d’Art et de Coiffure in de Munthofstraat, hartje Sint-Gillis, is misschien wel de vreemdste kunstgalerie die de hoofdstad van ons surrealistische vorstendom rijk is. In de vitrine onder het uithangbord van Roland Topor verbroedert een discrete prijslijst van de *coupes* met werk van de Britse tekenaar Glen Baxter. Een kappersstoel voor een spiegel herinnert ons eraan dat de man die de galerie in 1976 heeft gesticht, de innemende intellectueel en coiffeur Jean Marchetti, elke dag met schaar en kam in de weer is. Door de jaren heen heeft hij in zijn twee ruime kamers de crème de la crème van de hedendaagse kunst getoond. Marchetti werkt uitsluitend met levende artiesten: nu de grote namen uit de kunstgeschiedenis dood zijn, is het tijd voor iets nieuws. De man houdt er ook de eenmansuitgeverij La Pierre d’Alun op na en realiseert bibliofiele uitgaven van kunstenaars als Alechinsky en Dotremont, Amélie Nothomb en Patrick Roegiers, Satie en Ensor, Louis Scutenaire en Fred Bervoets. In meer dan dertig jaar heeft Marchetti een eigenzinnig en foutloos parcours afgelegd. Daarbij is een dosis toegepast surrealisme nooit ver weg.

Dat het artistieke kapsalon de Brusselse thuishaven van de excentrieke Brit Glen Baxter (1944) zou worden, stond in de sterren geschreven. Zijn biografie vermeldt niet toevallig dat hij geboren werd in Leeds, *a tiny suburb of Belgium*. Baxters werk werd in de lage landen liefdevol ontvangen, onder meer door *Humo*, en tekeningen van zijn hand verschijnen nog altijd in *Le Monde*. Baxter is een surrealist *pur sang*, die de traditie van Magritte en Duchamp moeiteloos doet versmelten met fenomenen als Monty Python of The Penguin Café Orchestra, terwijl ook de geesten van Erik Satie en Ivor Cutler graag in zijn hersenpan spoken. Met deze laatste deelt Baxter een fascinatie voor roos, *dandruff* in de taal van Shakespeare. Marchetti’s salon maakt de cirkel rond. Hij exposeert recente tekeningen waarin niet zelden kappers aantreden, naast de klassieke cowboys, ontdekkingsreizigers en verdwaalde historische figuren op prentjes die herinneren aan vooroorlogse jongensboeken. Baxters handelsmerk, de lijzige teksten die de situaties tot surrealistische tableaus transformeren, zouden schatplichtig kunnen zijn aan titels van Magritte, maar zelf zweert de tekenaar bij een autobiografisch verhaal uit zijn kinderjaren. De stotterende jongeman werd door zijn moeder om boordknoopjes gestuurd, oefende onderweg de boodschap in, raapte al zijn moed bijeen en stapte de winkel binnen. De zin rolde zonder haperen uit zijn mond, maar de meubelverkoper wees er Glen fijntjes op dat de herenkledingzaak even verderop hem allicht beter zou kunnen helpen. Jaren later herkende Baxter de situatie als *la condition surrealiste* van André Breton. Het absurde zou voortaan zijn element zijn: het misplaatste, het ongepaste, de foute synchronisatie van woorden en beelden. Elk werk is een zoekplaatje: het bijschrift klopt niet, en ook in de tekening zelf zijn dissonanten naar binnen geslopen. Krokodillen wachten op hun ontbijt in een Engels salon, een jongen gaat schemerlampjes te lijf met een baseballknuppel. Onder de titel *Trouble in the design museum* knagen ratten aan een Rietveldstoel. Vierenzestig jaar is de magiër uit Leeds nu, maar zijn streken heeft hij niet verleerd.
                   
Eric Min

Tot 12 juli in Le Salon d’Art et de Coiffure, Munthofstraat 81, Brussel. Open van dinsdag tot vrijdag van 14u tot 18u30, zaterdag van 9u30 tot 12u en van 14u tot 18u. Gratis.

glen baxter - presse 2

Baxter_LLB_jun08